Maak kans op een koptelefoon: klik hier!
Kruidvat app
Kruidvat Retail BV
Ga nu naar de App Store
en download onze App.
Bekijk
Kruidvat app
Kruidvat Retail BV
Ga nu naar de Play Store
en download onze App.
Bekijk
  • Zomer: Nietsdoen zonder schuldgevoel

Zomer: Nietsdoen zonder schuldgevoel

 
Wij hebben met z’n allen de zomerperiode gebombardeerd als de tijd om uit te rusten en bij te komen. Om te chillen en te relaxen. Om energie op te doen voor alle maanden daarna. Die paar weken rust, zonder afspraken, druk, e-mail en andere verplichtingen zijn een periode om reikhalzend naar uit te kijken.

Tegelijkertijd hebben we diezelfde periode uitgekozen om van alles te dóen. Om eindelijk dat schuurtje af te timmeren, een eenzame tante te bezoeken én om op vakantie te gaan. En over dat laatste doen we niet lichtzinnig. Alles moet kloppen en sowieso moet die vakantie op zijn minst Instagram waardig zijn. Omdat we het daarmee de rest van jaar moeten doen. Denken we.

Dácht ook ik. Op de tuintafel liggen vers uitgeknipte vakantie ideeën waarmee de Instagram waardigheid in ieder geval veilig is gesteld: door kloven en op tafelbergen klauteren in Zwitserland, te voet langs de Atlantische kust in Portugal, fietsen door het binnenland van Spanje… (maar daar is het ’s zomer veertig graden plus, dus nee bedankt.) Ook mijmeren we over een wijnfietstour, waarmee we zogenaamd ook nog een beetje in vorm blijven, en wil ik in dit leven nog eens leren surfen.

Afijn, plannen genoeg. Plannen die wederom bol staan van de activiteiten die allemaal in die paar weken vrij moeten worden gepropt. Kan dat niet anders, vroeg ik mezelf af. Kijk bijvoorbeeld eens naar hoe de Italianen het aanpakken, ‘Il dolce far niente’ komt niet voor niets uit hun koker.

Voordat je afhaakt omdat ‘nietsdoen’ niet jouw ding is, het volgende: Lang veronderstelde ook ik dat dat ‘zoete/zalig nietsdoen’ niets meer inhield dan letterlijk ‘nietsdoen’. Zitten, liggen, staan en dan… niets. Niet iets waar ik reikhalzend naar uitkijk en voor degene met wie ik mijn leven deel al helemaal niet. Maar mijn interpretatie blijkt te berusten op een misverstand! Het ‘zoete /zalige nietsdoen’ wordt in Italië gezien als een belangrijke activiteit. Naast alle dingen die je op een dag móet doen: koken, werken, voldoen aan sociale verplichtingen etc., bestaat er ook nog zoiets als tijd voor jezelf.

Kleine momenten, zoals midden op de dag een cappuccino drinken op een terras. Of een dutje doen, een wandeling maken, een taartje eten. Allemaal momenten die niets met luiheid of nietsnutterij te maken hebben, maar die je juist opladen voor de uren die nog komen. Het zijn momenten om van te genieten. Niet omdat ze zijn ‘verdiend’ door keihard te buffelen, maar omdat ze bij het dagelijks leven hóren. Ik vind het een inzicht!

Wij móeten vooral heel veel van onszelf, waardoor alle verplichtingen keurig en tiptop worden vervuld, maar we aan genieten nauwelijks toekomen. Behalve dan in die twee/drie weken zomervakantie. ‘Dolce far niente’ is dus niets meer, maar vooral ook niets minder, dan iedere dag even genieten van kleine momenten. Zónder ons daar schuldig over te voelen. Het wordt zelfs beschouwd als een kunst. Dat is mooi. Het betekent dat we het ons eigen kunnen maken. Oefening baart tenslotte kunst. Ik begin meteen vandaag.